Praten

Waarom praat ik in mijzelf? Daar zijn verschillende redenen voor. Het geeft een stukje structuur. Het is ook mijn persoonlijke vervanging van de interne dialoog. Maar voornamelijk zijn het gesprekken die ik echt met mensen zou willen voeren.

Kanner autisten praten weinig met mensen. Ik weet niet waarom dat bij andere autisten is. Maar bij mij is dat omdat ik er bang voor ben. Niet zo zeer bang dat ik af zal gaan. Maar bang dat ik niet zal weten hoe ik iets moeten zeggen dat ik wel weet.

Iedereen kent de situatie op school waar je een les niet geleerd hebt en de leraar vraagt er naar en je weet het antwoord niet. Dat levert misschien een slecht cijfer op maar het is niet een persoonlijke afgang, want je had de les niet geleerd. Wat ik echter ook vaak had was dat een leraar een vraag stelde waar ik het antwoord wel wist. Maar niet wist hoe ik het moest zeggen. Dan had ik een film in mijn hoofd die de vraag beantwoorde. Maar ik was niet in staat om het naar woorden te vertalen.

Daar ben ik bang voor. Dat mensen vragen stellen en ik weet het antwoord wel, maar kan de vraag toch niet beantwoorden.

Maar… Ik heb ik een laatste paar jaar een expertise op financieel gebied op gedaan waar niemand aan kan tippen. Ik ben de enige persoon in de wereld die weet hoe bedrijven verliezen kunnen sluiten en ik heb inzicht in hoe sommige bedrijven hun omzet kunnen verhogen. Ik zal moeten gaan praten. Mensen met problemen hebben er geen energie voor om mijn schrijfselen te lezen. Dus ik zal moeten gaan praten.

Moord?

Een van de tapijtleggers heeft een hobbie. Wanneer ze bijna klaar zijn, vraagt hij een bekertje limonade voor hem en zijn collega en is een paar minuten in de keuken bezig. Nadat ze waren vertrokken werd duidelijk dat hij alle pitten van de kookplaat had aangezet. Dat is een theorie, de andere mogelijkheid is dat de kookplaat per ongeluk is aan gegaan toen een tapijtlegger er een lamp op legde.

Morgen komen ze langs om het tapijt naar mijn nieuwe huis te verhuizen. Ik ga ze natuurlijk met een half oog in de gaten houden. Maar verder doe ik niets. Ik woon nu op de zevende verdieping. Dus als er echt een probleem is wil ik natuurlijk geen confrontatie met hen aan gaan. Je zou zomaar van het balkon af kunnen vallen.

Leven zonder smiley’s

Een jongen van begin twintig komt in het cafe op de kruk naast mij zitten en begint een gesprek. Hij komt hier vaker en vraagt of ik hem al eens eerder heb gezien. Dat heb ik niet. Hij verteld dat hij zo vaak komt dat hij zelfs een eigen kruk heeft en toevallig zit ik er op. Hij vraagt of ik even op sta zodat hij zijn naam plaatje kan laten zien. Ik sta op, maar er zit geen naamplaatje op de kruk. Hij staat zelf op en zegt “oh nee, ik heb mij vergist. Ik zat al op mijn eigen kruk”.

Autisten worden geacht geen gevoel voor humor te hebben. Iemand maakt een grapje en niet alleen lachen autisten bijna nooit, maar vaak worden ze kwaad. Van uit de autist gezien zit er geen humor in de wereld. Mensen zijn er voortdurend op uit om vervelende opmerkingen te maken. Mensen doen je altijd pijn.

Pas toen ik 46 was kwam ik er achter dat er een toon is waaraan neuro typicals kunnen horen dat een opmerking als grapje bedoelt is. Een soort verbale smiley. Alleen kunnen autisten die toon niet horen. Die toon maakt het verschil tussen “Wat ben jij een vervelende vent” en “Wat ben jij een vervelende vent :)”. Zonder de verbale smiley is het niet duidelijk dat 98% van de vervelende opmerkingen eigenlijk grapjes zijn.

Maar ook wanneer je weet dat de toon bestaat is het niet zo moeilijk om te bepalen welke opmerkingen als grap bedoelt zijn en welke niet. Ik heb er een paar jaar voor nodig gehad om te bedenken hoe ik om moet gaan met de opmerkingen die mensen maken. Hoe moet ik weten wanneer een opmerking een grapje is en wanneer niet.

Tegenwoordig lach ik gewoon om alle merkwaardige opmerkingen. Beter dat die paar vervelende mensen denken dat je naïef bent, dan dat de hele wereld denkt dat je chagrijn bent.

Brand in mijn kont

Ik heb al maanden last van een of andere infectie tussen mijn benen. Van mijn huisarts heb ik een zalfje gekregen die daar tegen zou moeten helpen. Maar dat was net in de periode dat de vorige buurman ‘s nachts vervelende geluiden begon te maken.

Normaliter ben ik al niet erg goed in dingen die regelmatig moeten worden bijgehouden. Een buurman die mij uit mijn slaap hield maakte dat een stuk moeilijker. Maar uit eindelijk dacht ik dat ik er van af was.

Maar nee, het branderige gevoel tussen mijn benen is weer terug. Vooral als ik fiets. Ik ben meteen weer begonnen met smeren en fiets zo weinig mogelijk. De komende paar dagen moet ik het maar even doen met het eten dat ik in huis heb. Ik hoop dat het snel weer over gaat, want op appelmoes alleen kun je ook niet lang leven.

Beslissingen

In eens heb ik twee huizen die schoon opgeleverd moeten woroen. Het oude huis en het huis waar het brandje is geweest. Het oude huis is heel veel werk, ik heb er nog twee weken voor om het af te leveren, en als ik het niet af krijg kost dat een paar duizend euro. Het andere huis is veel minder werk, ik heb een week om het op te leveren, en als ik het niet af krijg kost dat vier honderd euro.

Dit is nou precies de soort situatie waar ik niet mee om kan gaan. Dus ik eerst een paar dagen niets gedaan omdat ik niet kon beslissen waar ik moest beginnen. Toen heb ik wat roet af genomen in de woning waar het brandje is geweest. Vervolgens ben ik heel kwaad geworden omdat ik besefte dat er iets gebeurde dat niet eerlijk is. De nieuwe woningcorporatie weet dat ik autistisch ben. Ze weten dat ik slecht ben in het organiseren van dit soort dingen. Dan is het niet eerlijk dat ze me er nog een klus bij geven.

Ik heb zitten denken of ik de woonconsulent een kwade brief zou sturen. Maar dat vindt zij vervelend en ik heb haar net beloofd dat ik haar geen brieven meer zou sturen.
Na er een hele tijd over na gedacht te hebben bedacht ik mij dat dit natuurlijk is waarom ik begeleiding heb. Ik kan het probleem mooi bij hem neer leggen en kijken hoe hij het op lost. Dan weet ik meteen wat hij waard is.

We hebben eerst zitten praten over wat ik precies tegen de woonconsulent wilde zeggen en hoe ik die boodschap het best kon over brengen. Maar vervolgens kwam hij met een veel praktischer oplossing. Je kunt het best beginnen met de flat waar de brand is geweest. Dat is minder werk dus dat kun je af krijgen. Dat geeft een lekker gevoel (en toont de wooncorporatie mijn goede wil).

Ik zie nooit zo goed wat er schoon gemaakt moet worden, dus hij heeft eed lijstje voor mij gemaakt.

Verder nadenkend over de oude woning bedacht ik dat ik dat ook verkeerd zit te beoordelen. Ik heb de huur al met anderhalve maand verlengd en ik ben nog lang niet klaar. Ik zou de huur nog een keer kunnen verlengen maar de vraag is wat dat mij oplevert. De lampen zijn een mooi voorbeeld. Als ik ze laat hangen wordt mij €30 in rekening gebracht. Maar als ik het zelf doe moet ik ze naar mijn nieuwe flat vervoeren en vervolgens door grof vuil laten af voeren. Grof vuil kost €20 en een paar keer met de bus komt op meer dan €10. Niet alleen is weg halen enorm veel werk, maar het kost meer.

Het zelfde probleem heb ik met het behang. Na anderhalve week hard werken heb ik drie kwart er van af. Maar de moeilijkste delen moeten nog komen. Voor zo ver ik begrijp is de kosten voor weg halen een standaard bedrag. Dus je spaart jezelf alleen maar geld uit als je het voor 100% weg haalt.

Ik ben zo langzamerhand op het punt uit gekomen dat het nogmaals verlengen van de huur meer geld kost dan ik kan besparen door er nog extra werk in te stoppen.

Bovendien haat ik dat huis. Elke keer dat ik er naar toe moet schiet ik in een stress. Niet alleen is er een buurman die al twintig jaar de hele flat uit zijn slaap houdt. Maar het is de plek waar ik alle moeilijke jaren heb mee gemaakt.

Een jaar nadat ik daar terecht kwam groeiden de problemen me boven het hoofd. Ben ik jaren lang onder behandeling van het GGZ geweest zonder dat ze ooit autisme hebben geconstateerd. Ik ben bij de Sociale werkvoorziening terecht gekomen, wat ook een enorm stress gebeuren is, weer werkeloos geworden, met alle veveling van dien.

Hoe minder ik in dat gebouw kom hoe beter.